Haiku: Wczesnym latem

Loesje

Jak stworzyć haiku?
Na początek zapisz kilka skojarzeń z dzisiejszą pogodą lub dowolną porą roku, np. zjawiska atmosferyczne, kolory, zapachy, rośliny, zwierzęta.

Z pomocą przyjdą wypisane wyżej skojarzenia, a także poniższe wskazówki.

Haiku jest krótką nierymowaną formą poetycką zakorzenioną w kulturze japońskiej.
Pierwotnie stanowiła wprowadzenie do dłuższych utworów, renga, zaś z czasem stała się samodzielnym wierszem. Opisuje ulotne impresje, olśnienia codziennością, moment zadumy nad przepływem czasu.
W języku japońskim te krótkie wiersze zwykle zapisuje się w jednej linii.

W językach, w których zapis nie opiera się na znakach logograficznych, np. operujących czcionką łacińską, często dzieli się na trzy wersy.
Najczęściej środkowy liczy najwięcej sylab, a popularnym układem jest formuła 5-7-5 (sylab) – która nie jest jednak regułą.

W typowym haiku:
  • ważne jest odniesienie do przyrody, które może otwierać albo zamykać utwór,
  • z przyrodą zderzony jest opis nieoczywistego działania lub wydarzenia,
  • zderzenie ma tworzyć pauzę i przeskok, a także oddziaływać na wyobraźnię – opiera się na skojarzeniu na tyle odległym, by wywołać zaskoczenie, a jednocześnie powiązanym z odniesieniem do przyrody.

Mistrzem haiku jest XVII-wieczny poeta Matsuo Bashō:

chwila pożegnania
na plecach dźwiga samotność
jesiennego wiatru

*

śnieżny poranek
i cebulki w ogrodzie
przecierają szlak

*


późną nocą
widzę złodzieja co ukradł
koniec roku

*

wiosno wiosno
wspaniała jesteś wiosno
i tak dalej

*

Z Loesje możesz zainspirować się również: